Pierwszym dużym wyzwaniem było nagrywanie z drona. Przy kilkunastu tysiącach ludzi sygnał często się gubił, co ograniczało swobodny lot. Mimo to udało się złapać kilka naprawdę efektownych ujęć z powietrza. Drugim problemem była liczba kamer względem operatorów – ze względów budżetowych mieliśmy tylko 2 osoby do obsługi aż 6 kamer. Większość z nich była statyczna, ale trzeba je było regularnie kontrolować: czy nagrywają, czy baterie działają i czy nikt ich nie przestawił. Pomimo tych ograniczeń udało się wyciągnąć maksimum możliwości ze sprzętu, a finalny efekt bardzo spodobał się klientowi.

Największym wyzwaniem była praca z artystami. Część z nich pozwalała swobodnie nagrywać całe show, natomiast przy innych mieliśmy pewne ograniczenia dotyczące kadrów czy dostępu do sceny. Sporym utrudnieniem były też efekty pirotechniczne – często pojawiały się nagle i trzeba było bardzo uważać, żeby nie znaleźć się za blisko wyrzutni ognia czy dymu. Nawet stojąc w pobliżu robiło się naprawdę gorąco, więc oprócz dobrego ujęcia ważne było też zachowanie bezpieczeństwa. Dzięki koncentracji i szybkim reakcjom udało się złapać efektowne kadry bez żadnych strat sprzętowych (ani kadrowych).

Największym wyzwaniem był czas. Na wniesienie całego sprzętu i jego rozstawienie mieliśmy zaledwie 20 minut, ponieważ wcześniej nie było możliwości wejścia na salę. Dodatkowym utrudnieniem było to, że wejście znajdowało się na piętrze, a w budynku nie było windy – dwuosobowy zespół musiał więc kilkukrotnie biegać po schodach ze sprzętem. Wszystko trzeba było ustawić tak, aby nie przeszkadzać w wydarzeniu, a jednocześnie uzyskać inne kadry niż pozostałe redakcje obecne na miejscu. Dzięki dobrej współpracy i organizacji udało się sprawnie wystartować i nagrać całość bez opóźnień.

Największym wyzwaniem była ilość materiałów i informacji, które trzeba było zobrazować. Każdą część procesu staraliśmy się wspierać odpowiednimi przebitkami, aby widz mógł lepiej zrozumieć, o czym mowa. Dodatkowym utrudnieniem były warunki pracy – wysoka temperatura przy roztapianiu wosku, głośne otoczenie maszyn oraz obecność tysięcy pszczół, które dla pszczelarzy są codziennością, ale dla filmowców stanowią wyzwanie. Dzięki dobrej organizacji i elastycznemu podejściu udało się stworzyć materiał, który w jasny sposób pokazuje cały proces i innowacje związane z produkcją.

Realizacja klipu była pełna dynamicznych wyzwań – od nagrań podczas jazdy, przez komunikację między operatorami, po prowadzenie ruchu kamery. Szczególnym momentem była pierwsza lokalizacja, gdzie w trakcie driftu samochód stracił jedną oponę, co chwilowo wstrzymało nagrania. Dodatkowo dron doznał „kontuzji” po zderzeniu z drzewem, ale mimo tych nieprzewidzianych sytuacji udało nam się utrzymać plan i nagrać wszystkie ujęcia. Współpraca z artystką i jej teamem wymagała elastyczności, bo początkowa wizja była mocno rozmyta, ale finalnie udało się dojść do porozumienia i stworzyć spójny klip.

Największym wyzwaniem jest przedstawienie dużej ilości wiedzy w prosty i przystępny sposób. Dlatego jeszcze przed nagraniami dużą wagę przykładamy do stworzenia dobrego scenariusza. Wspieramy się w tym sztuczną inteligencją, ale ostatecznie to człowiek decyduje, co i jak zostanie powiedziane – AI jest jedynie narzędziem podpowiadającym. Ważna jest również pełna kontrola nad przebiegiem nagrania – dlatego podczas zdjęć w studiu zawsze tworzymy stanowisko dla reżysera z podglądem na żywo i odsłuchem, co pozwala na bieżąco korygować gesty, dykcję czy sposób przekazywania treści.

Największym problemem okazało się oświetlenie sali. Prelekcja odbywała się w pomieszczeniu z mocnym, żółtym światłem, które negatywnie wpływało na estetykę nagrań. Z uwagi na ograniczoną przestrzeń, ryzyko zakłóceń dźwiękowych i projektor, którego nie mogliśmy rozświetlić musieliśmy zrezygnować z użycia dodatkowych lamp, co wymagało od nas kreatywnego podejścia do ekspozycji i balansu bieli. 

Największym wyzwaniem była praca jednocześnie z dorosłą aktorką i młodym aktorem. Dzięki obecności zleceniodawcy, który miał doświadczenie w pracy z dziećmi, udało się stworzyć luźną atmosferę i poprowadzić Huberta tak, aby nagrania były naturalne i bezstresowe. Drugim dużym wyzwaniem była ilość wariantów – trzy formaty i trzy różne początki sprawiały, że bardzo łatwo można było się pogubić w harmonogramie. Rozwiązaniem była nasza dokładna rozpiska scenariusza i plan nagrań krok po kroku, które pozwoliły zachować pełną kontrolę nad procesem.

Największym wyzwaniem okazała się pogoda. Pochmurne niebo chwilami odbierało ostrość światłu, na której tak zależało ekipie. Mimo to dzięki odpowiedniemu podejściu w postprodukcji udało się zachować spójność kolorystyczną i zrównoważyć różnice w oświetleniu. Pojawiło się także wyzwanie związane z obecnością setek tysięcy pszczół, które zamieszkują ule w ogrodzie. Jednak doświadczenie z poprzednich realizacji sprawiło, że praca przebiegła spokojnie, a owady nie stanowiły już większej przeszkody.

Największym wyzwaniem był czas – ekipa artystki zarezerwowała studio zaledwie na trzy godziny. W tym krótkim czasie musieliśmy zrealizować wszystkie sceny w kilku aranżacjach. Aby zmaksymalizować efektywność pracy, w wielu ujęciach nagrywaliśmy dwoma kamerami jednocześnie, co pozwoliło uzyskać dwa razy więcej materiału w tym samym czasie.

Największym wyzwaniem była pogoda. W słoneczny dzień chcieliśmy wykorzystać ramy dyfuzyjne, by rozproszyć światło i podkreślić subtelność biżuterii, jednak silny wiatr uszkodził część sprzętu. Zdecydowaliśmy się więc nagrywać pod słońce, aby twarz modelki pozostawała w cieniu i była delikatnie oświetlona. Musieliśmy sporo pracować nad ekspozycją, by uzyskać naturalny efekt – odpowiednio doświetlając postać, a jednocześnie dbając, by tło nie było przepalone. W takich momentach z pomocą przychodzą proste rozwiązania – np. zwykły styropian, który świetnie sprawdza się jako odbłyśnik na planie filmowym.

Największym wyzwaniem było nagranie filmów w trzech formatach – pionowym, poziomym i kwadratowym – przy czym aktorzy i aktorki nie byli obecni w studiu w tym samym czasie. Środkowa kamera, obejmująca obu rozmówców, była przyklejona do podłogi i nie mogła być ruszona, a podczas nagrań musieliśmy pilnować, by żaden element nie przekraczał środka kadru. Dzięki temu mogliśmy później łączyć materiały i tworzyć spójne dialogi. Ważnym elementem była także kontrola spójności wypowiedzi – aktorzy musieli mówić i akcentować dokładnie tak, by ich nagrania dało się później złożyć w całość. W trakcie zdjęć jedna osoba z ekipy pełniła rolę reżysera – miała podgląd na wszystkie kamery, podsłuch z mikrofonu i scenariusz, aby sprawdzać spójność nagrania. Druga osoba siedziała naprzeciw aktora i prowadziła z nim dialog, by nadać rozmowie naturalny charakter.